ಡಿ.ಜೆ ರಾತ್ರಿ…

ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಶಿವನೇ ಭಂಗಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನೊದು ನಮ್ಮ ಪುರಾಣಗಳು ನಮಗೆ ಹೇಳಿದ್ದು ಗೊತ್ತೆ ಇದೆ. ಇನ್ನು ರಾಜ ಮಹಾರಾಜಗಳ ಸೋಮರಸದ ದಾಹವನ್ನು ಮತ್ತು ಅದರ ಉಪಕತೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಓದಿದ್ದೆವೆ ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ್ದೆವೆ. ಇನ್ನು  ಸಾಮನ್ಯ ಮನುಜ ಇದರ ಹೊರತೆ??. ಕುಡಿದ ಸಾರಾಯಿ ಗಂಟಲಿಗೆ ಇಳಿದು ರಕ್ತದೊಡನೆ ಒಂದಾಗಿ  ಅಮಲು ಹತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತನ್ನನ್ನೆ ತಾನು ಮರೆತು ಇನ್ನೊಂದು ದೇಹಕ್ಕೆ ಪರಕಾಯ ಪ್ರವೇಶ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಅಥವಾ ಅದೆ ಅವನ ನಿಜವಾದ ಮುಖವೊ??. 

ರವಿಯೆಂಬ ಹಗಲಿನ ದೀಪ ಆರಿ ಭೂಮಿಯೆಂಬ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೆನು ಕತ್ತಾಲಾವರಿಸುದಿತ್ತು. ಡಿ.ಜೆ ತನ್ನ ಎಲ್ಲ ಸಾಂಗ್ ಗಳೊಂದಿಗೆ ದಣಿದ ದೇಹಗಳನ್ನು ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ಕುಣಿಸಲು ಸನ್ನದ್ಧನಾಗಿದ್ದ. 

ಸರ್ದಾರ್ ಜಿ ಒಬ್ರು ತಮ್ಮ ಸಿಗ್ನೆಚರ್ ಸ್ಟೆಪ್ ಹಾಕ್ತಿದ್ರು. ಅವರದ್ದೆ ಎನರ್ಜಿ ಅಂದ್ರೆ. ಸಾಂಗ್ ಮೇಲೆ ಸಾಂಗ್ ಬರ್ತಾಯಿತ್ತು ಅವನು  ಅಂಗೆ ಕುಣಿತಾನೆ ಇದ್ದ, ಕುಣಿತಾನೆ ಇದ್ದ.ನಾಲ್ಕೈದು ಹುಡುಗಿಯರದು ಒಂದು ಗುಂಪಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಸುಂದರಿಯರು. ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ, ನೋಡಲು ಸುಂದರವಾಗಿ, ಹಾಡಿನ ತಾಳಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕ್ತಿದ್ರು. ವೃತ್ತಾಕಾರದಲ್ಲಿ ರೌಂಡ್ ಹೊಡೆಯುತ್ತಾ ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೆ ಹುಡುಗರಿಗೆ ಪ್ರವೇಶವಿರಲಿಲ್ಲ. ದಡೂತಿ ಅಂಕಲ್ ಒಬ್ರು ಇದ್ರು ನೋಡಿ, ಅವರು ಕೊಡೊ ಎಕ್ಸಪ್ರೆಶನ್ ಇತ್ತಲ್ಲ , ಆಹಾ! ಯಾವುದೇ ಹಳೆ ಹಿರೊಯಿನ್ ಗಳನ್ನಾ ಅವರಮುಂದೆ ಹಾಗೆ ನಿವಾಳಿಸಿ ಒಗಿಬೇಕು. ಅದೇನು ಹಾವ ಭಾವದ ಪ್ರದರ್ಶನ ಅಂತಿರಾ, ಅವರ ಪತ್ನಿ ಏನಾದ್ರು ನೋಡಿದ್ರೆ ಧರ್ಮದೇಟು ಪಕ್ಕಾ. ಕೈಯ್ಯೊ ಕಾಲೊ ಪಕ್ಕಾ ಮುರಿದು ವ್ಹಿಲ್ ಚೆರ್ ಮೇಲೆ ಕೂರುಸ್ತಿದ್ರು. ಇನ್ನೂ ಆಗಷ್ಟೇ ಮಾಹಿತಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಲೋಕಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಹಸುಲಳೆಗಳದ್ದೂ ಒಂದು ಗುಂಪಿತ್ತು. ಅವರೂ ಫುಲ್ ಜೋಶಲ್ಲಿ ಸ್ಟೆಪ್ ಹಾಕ್ತಿದ್ರು. ಆ ತಾಜಾತನವು  ಅವರ ಒಡಾಟಗಳಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣ್ತಿತ್ತು. ಅವರಿಗೆ ಇವೆಲ್ಲ ಮೊದ ಮೊದಲಿನ ಅನುಭವಗಳಲ್ಲವೆ.  ಲೆಸ್ಟರ್ ಲೈಟ್  ನ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕು ಒಮ್ಮೆ ಬಿದ್ದು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಬಿದ್ದು ಮತ್ತೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಒಂದು ಮಾಯಾ ಲೋಕವನ್ನೆ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತ್ತು. ಇನ್ನು ಒಬ್ಳು ಚೆಲುವೆ ಅದೆ ಹಸುಳೆಗಳ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಇದ್ದಳು. ಡಿಜೆ‌ ಒಂದು ಯಾವುದೊ ಪಂಜಾಬಿ ಸಾಂಗ ಹಾಕಿದಾಗ ಹುಡುಗಿ ಜೋರಾಗಿ ಚಿಟ್ಟನೆ ಕಿರುಚಿ ಇರೊ ಬರೊ ಶಕ್ತಿ ಎಲ್ಲ ಹಾಕಿ ಕುಣಿದ್ದೆದ್ದೆ ಕುಣಿದಿದ್ದು.

ಕುಣಿದು ಕುಣಿದು ದಣಿದ ದೇಹಗಳು ಆವಾಗಾವಾಗ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದು ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡಿಯೊ ಅಥವಾ ಇನ್ನೊಂದು ಪೆಗ್ಗೊ , ಬೀರ್ ನ ಒಂದೆರಡು ಸಿಪ್ಪೊ ಒಳಗಿಳಿಸಿ ಮತ್ತೆ ರಣರಂಗಕ್ಕೆ ಎಂಟರ್ ಆಗ್ತಿದ್ರು. ಇನ್ನು ಕರೆಂಟ್ ಹೊಡದವ್ರು ಆಮೇಲೆ ಮೈ ಮೇಲೆ ದೆವರು ಬಂದವರೂ ಇದ್ದರು. ಯಾವುದೆ ಸಾಂಗ್ ಬರಲಿ ಅವರಿಗೆ ಶಾಕ್ ಹೊಡಿತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತೆ ಇವರಿಗೆ ಕಾಳಿ ಭದ್ರ ಕಾಳಿ ಮೈ ಮೇಲೆ ಬರ್ತಿದ್ಳು. ಅವನೊಬ್ಬ ಇದ್ದಾ ರಿ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಕೇಳಗಡೆ ಬಿದ್ದು ಉಳ್ಳಾಡೊಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ದಾ. ನಾನೆನೊ ಪೀಡ್ಸ್ ಬಂತೆನೊ ಅಂತ ಕುರ್ಚಿಯಿಂದ ಎದ್ದು ನೋಡ್ದೆ. ಆಮೇಲೆ ನಾಗಿಣಿ ಹಾಗೆ ಸೊಂಟ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಾ ಮೇಲೆ ಎದ್ದ. ಅಲಾ ಬಡ್ಡಿಮಗನೆ ನಾನು ಸತ್ತೆ ಹೊದಾ ಅನ್ಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಟೀಮ್ ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಬೇಕೆ. ಸುರೇಶ ಅಂತ ಒಬ್ಬ. ಡ್ಯಾನ್ಸ  ಏನೊ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮಾಡ್ತಾನೆ ಆದರೆ ನನಗೆ ನೋಡಕ್ಕಾಗ್ತಿರಲ್ಲಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತು ಹುಚ್ವರ ಸಂತೆ‌ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ ರಿ. ಹುಚ್ಚರ ಸಂತೆ ನೊಡ್ಕೊಂಡು. ನನ್ನ ಎಳ್ದೊಯ್ದು, ಅದೆ ಮೊದಲು ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲಾ ಅದೆ ಹುಡುಗಿಯರ‌ ಗುಂಪಿಗೆ ಸೇರಿ ಕುಣಿ ಅಂದ. 

ನನಗೊ ಕುಣಿಯಕ್ಕೆ ಬರಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಆಕಡೆ‌ ಇಕಡೆ ತಲೆ ಅಲ್ಲಡಿಸಿಯೊ ಅಥವಾ ಕಾಲನ್ನು ಆಕಡೆ‌ ಇಕಡೆ‌ ಇಟ್ಟೊ, ಅದೆಷ್ಟು ಬೇಕೊ ಅಷ್ಟು ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಮಾಡೊ ಗುಂಪಲ್ಲಿ ನಾನು ಒಬ್ಬ. ಹಾಡಿನ ತಾಳಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗೆ ಯಾವುದೆ ಹೊಂದಾಣಿಕೆ ಇರ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶಾಕ್ ಹೊಡೆದವರ ತರಾ ಏನು ಆಡ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಗುಂಪಲ್ಲಿ ಗೊತ್ತಿರೊ ಒಬ್ಳು ಹುಡ್ಗಿ ಇದ್ಳು ರಿ. ನನ್ನನ್ನೆ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಮಗೊ ಮುಜುಗರ ತಡೆಯೊಕ್ಕಾಗ್ತಿಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಡ್ಯಾನ್ಸ ಮಾಡದೆ ಇರೊಕೊ ಆಗ್ತಿಲ್ಲ. ನಾನು ಸುಮ್ನೆ ಒಂದೆರಡು ಸ್ಟೆಪ್ಪು  ಹಾಕೆ ಬಿಟ್ಟೆ. ಇನ್ನು ನಮ್ಮ ಟೀಮ್  ನಾಯಕರು ಮತ್ತು ಹಿರಿಯರೂ ಇದ್ದರು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ  ಹೇಳಲ್ಲ ಯಾಕೆಂದರೆ ಆಮೇಲೆ ನಾನೆ ಕಷ್ಟಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ.ಈಗ ಅದೆನೊ ನಾಗಿಣಿ ಸಾಂಗ್ ಬಂತುರಿ. ನಮ್ಮ ಅಂಕಲ್ ಫುಲ್ ತಾವೆ ನಾಗಿಣಿ ಆಗಿ ಪುಂಗಿಗೆ ನಾಟ್ಯ ರಾಣಿಯ ತರ ತಲೆ ಅಲ್ಲಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನೋಡೊಕೆ ಎರಡು ಕಣ್ಣು ಸಾಲದು. ತಮ್ಮ ವಿಸ್ಕಿ ಗ್ಲಾಸ್ ತಲೆ ಮೇಲೆ ಇಟ್ಕೊಂಡು ಸೊಂಟಾನು ಕುಣುಸ್ತಿದ್ರು. ಅಂಕಲ್ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ನಿಮ್ಮ ಸೊಂಟನೆ ಮುರಿತಾರೆ ಆಂಟಿ ಅಂದೆ. 

ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಮೇಲೆ ನೋಡ್ದೆ. ನಿಶ್ಚಲವಾದ ಆಕಾಶ, ಅಪೂರ್ಣ ಚಂದ್ರ, ಸಾವಿರಾರು ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ನಮ್ಮನೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೊಡ್ತಾ ಇರೊ ತರ ಕಾಣ್ತು. ಏನೆ ಆಗಲಿ ಮನುಷ್ಯ ಸುಖವನ್ನು ಅರಿಸಿ ಏನೆಲ್ಲ ಮಾಡ್ತಾನೆ. ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವು ಹೀಗೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆತು ಸುಖದ ಸಾಗರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಳು ಯಾಕೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಯೊಂದು ಮನದಾಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಮರೆಯಾಯಿತು.

Advertisements

ಆ ಕೆರೆ!!

ಅದೊಂದು ಕೆರೆ! ಕೋರಮಂಗಳ ಕಡಗೆ ಹೋಗುವಾಗ ಎಡಕ್ಕೆ, ಅದೆ ಸೀಲ್ಕಬೋರ್ಡ ಕಡೆಗೆ ನುಗ್ಗಿದರೆ ಬಲಕ್ಕೆ ಕಾಣುವುದು. ಹಗಲು ಆ ಕೆರೆ ಸಪ್ಪೆ. ಅನಂತ ವಾಹನಗಳ ಕಿರಚಾಟ , ಕೂಗಾಟದ ಮಧ್ಯ ಅದರ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಅಷ್ಟಕ್ಕಷ್ಟೆ. ಅದೇ ರಾತ್ರಿ ನೋಡಬೇಕು. ಜಗತ್ತಿನ ಎಲ್ಲ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ತನ್ನ ಮಡಿಲಿಗೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿರುತ್ತೆ. ಶಾಂತವಾಗಿ ! ಅದೆಷ್ಟು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿ.

ರಮೇಶನಿಗೆ‌ ಯಾವಾಗಲೂ ಆ ಕೆರೆಯು ಒಂದು ರಹಸ್ಯವಾಗಿಯೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಅಡಗಿದ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವ ಕುತೂಹಲ ಆಗಾಗ ಹುಟ್ಟಿ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸಾಯುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆರೆಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾ ಅದರಲ್ಲಿಯೆ‌ ಲೀನವಾಗುವ ಆಸೆ ಅವನ್ನಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದು ನಿಂತ್ತಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ತಡೆಯಲಾಗದೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿಗೆ ಬೇಲಿ ಹಾರಿಯೆ ಬಿಟ್ಟ. ಅಕ್ಕ- ಪಕ್ಕವಾಗಲಿ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆಯಾಗಲಿ ಯಾವೊಂದು ಜೀವದ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ. ಬರಿಯ ಕತ್ತಲ್ಲದ್ದೆ ರಾಜ್ಯಭಾರ. ಬೆಳದಿಂಗಳಿಗೆ‌ ನೆರಳೊಂದು ಅವನ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿತ್ತು. ಅವನದ್ದೆ ನೆರಳು.ಸತ್ತರೂ ಬಿಡದ ನೆರಳು.ಶಾಂತಿ ಅಂದರೆ ಶಾಂತಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಕಣ್ಮುಚ್ಚಿ‌ ಅದರಲ್ಲೆ‌ ಮಗ್ಮನಾದ. ಒಳ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಸಿಕ್ಕಂತಾಗಿ ವಿಚಾರಗಳು ಭುಗಿಲೆದ್ದವು. ಆದರೂ ಅವನ್ನು ತಡೆದಿಟ್ಟು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಕುಳಿತ. ರಸ್ತೆಯ ಆಕಡೆ ಈಕಡೆಯ ರೆಸ್ಟೊರೆಂಟ್ ಗಳ ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕು ಕೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಫಲಿಸಿತ್ತು. ನೋಡಲು ಸುಂದರವಾಗಿತ್ತು.

ಸುತ್ತಲೂ ಆವರಿಸಿದ ಕತ್ತಲಿನ ಗರ್ಭ ಸೀಳಿ ಆವಾಗಾವಾಗ ಕೇಳುವ ಕಪ್ಪೆಯ ಸದ್ದು. ಕಪ್ಪೆಯದ್ದೊ ಬೆರೊಂದೊ? ಹೌದು ಕಪ್ಪೆಯದ್ದೆ. ಬೀಸುವ ತಂಪಾದ ಗಾಳಿಗೆ ಆಕಡೆ ಈಕಡೆ ತೂಗುವ ದಡದ ಮರಗಳು. ಚಳಿಗಾಳವಲ್ಲವೆ? ತಂಗಾಳಿಯ ತಂಪು ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು.ಚಳಿಗೆ ಮೈ ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗಿ ಮುದುರಿಕೊಂಡ. ಕೆರೆಯು ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ಪೂರ್ಣ ಚಂದಿರನ ಬೆಳದಿಂಗಳಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ಮಲಗಿತ್ತು. ಚಂದ್ರನು ಸಹಿತ ಕೆರೆಯ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮಾರು ಹೋಗಿ ಅಲ್ಲೆ ನಿಂತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಕೆಲಸದ ಪರಿವಿಲ್ಲದೆ. ಅವನೊಡನೆ ಇದ್ದ ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಅಷ್ಟೆ. ರಮೇಶ ಗಹನವಾದ ವಿಚಾರಕ್ಕಳಿದ.” ನಾನೆಕೆ ಈ ಕೆರೆಯ ಒಂದು ಭಾಗವಾಗಲಿಲ್ಲ. ದಡಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದ ಆ ಬಿದರಾಗಿಯೊ, ನಿರಾಯಾಸವಾಗಿ ತೆಲುವ ಆ ಬಾತುಕೋಳಿಯಾಗಿಯೊ ಅಥವಾ ನಿರಾಚೆಗಿನ ಜಗತ್ತನ್ನೆ ನೋಡದ ಆ ಮೀನಾಗಿಯೊ ನಾನೆಕೆ ಹುಟ್ಟಲ್ಲಿಲ್ಲ??”ನಾವು ಮನುಷ್ಯರಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ವಿಚಾರವಂತರಾಗಿ ಮುಕ್ತಿ ಪಡೆಯಲು‌ ಎಂದು ಎಲ್ಲೊ ಓದಿದ ನೆನಪು ಹರಿಯಿತು. ಮೊನ್ನೆ ಕೋಳ ನಾಟಕದ ಮಾತು ಅದೆಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಅನಿಸಿತು.”ಹಗಲಿಗೆ ನರಮನುಷ್ಯ ಒಡೆಯನಾದರೆ ರಾತ್ರಿ ಪೂರಾ ಸೃಷ್ಟಿಯದ್ದೆ.” ಹೌದು ಈ ರಾತ್ರಿ ಹಗಲಿಗಿಂತ ಯಾವಾಗಲೂ ಚಂದವೆ. ರಾತ್ರಿ ಕತ್ತಲನ್ನು ಹೊದ್ದು ಪ್ರಶಾಂತವಾಗಿರುತ್ತೆ. ಅದೆ ಹಗಲು ಗಜಿ ಬಿಜಿ. ಕೆಲಸಗಳ ಜಂಜಾಟಗಳ ಮಧ್ಯ ಸಿಲುಕುವ ಮನಸ್ಸು‌ ರಾತ್ರಿಗೆನೆ ತನ್ನ ಓಟವನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ‌ ಶಾಂತವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತೆ. 

ಮತ್ತೆ ವಾಸ್ತವಕ್ಕೆ ಬಂದ. ವಾಸ್ತವದ ಜೀವನವೆ ಅಂತಿಮವಲ್ಲವೆ‌. ಅವಳ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅವಳಿಗೆ ಈ ಕೆರೆ ಅಂದ್ರೆ ಅಷ್ಟು ಇಷ್ಟ. ರಾತ್ರಿ ಹೋಗುವ ಎಂದು ಹಲವು ಬಾರಿ ಹೇಳಿದ್ದು ಉಂಟು. ಅವಳು ಈಗ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಹಿತವೆನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದುಕೊಂಡ. ಸಂಧರ್ಭಗಳ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಅವಳು ದೂರವಾಗಿದ್ದು ಅವನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆರೆಯ ಮೇಲಿನ ತರಂಗಗಳಿಗೆ ಬಣ್ಣ ಬಳಿದಿತ್ತು. ಅದನ್ನೆ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ನಾಳೆಯ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅದೆ ಚೌಕಟ್ಟಿನ ಜೀವನದ ಇನ್ನೊಂದು ದಿನ. ಬೇಲಿ ಹಾರಿ, ಯಾರೂ ಇಲ್ಲದನ್ನು ಖಚಿತ ಪಡಿಸಿಕೊಂಎ. ಬೀದಿ ದೀಪಗಳ ಮಧ್ಯ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ನುಸುಳಿ ಹೋದ.

ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ..

ರೂಮೊಳಗೆ ಬಂದ್ದಿದ್ದ ಜೇನೊಂದು ಮುಚ್ಚಿದ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಆಚೆ ಹೋಗಲು ಶತ ಪ್ರಯತ್ನ ನಡೆಸಿತ್ತು. ಅದನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ್ತಿದ್ದ. ದಿಟ್ಟಿಸಿ. ಆಕೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ ಎಲ್ಲವೂ ಕಿವಿಗೆ ಇಳಿದು ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಮುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದವು. ಮುಟ್ಟೊದೆನು, ಮುಟ್ಟಿ ಅಲೆಗಳನ್ನೆ ಎಬ್ಬಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆದರೂ ಜೇನು ಹುಳುವಿನ ಮೇಲಿನ ನೋಟ ಮಾತ್ರ ಬದಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ತುಟಿಗೆ ತುಟಿ ಒತ್ತಿ ನಿಂತ್ತಿದ್ದ ದೀರ್ಘ ಚುಂಬನೊಂದು ಉದ್ರೇಕದ ಗಾಳಿಗೆ ಸಿಲುಕಿ, ಎದುಸಿರಿನ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿದು ಪ್ರೀತಿ,ಪ್ರೇಮಗಳನ್ನು ಸುರಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆ “ಇಷ್ಟೊಂದು ಹತ್ತಿರವಾದವನು ನೀನು ಆದರೂ ಏನು ಹೇಳಲ್ಲ. ಬರಿ ನಾನೆ ಮಾತಾಡಬೇಕು. ಯಾಕೆ ನೀ ಹೀಗೆ” ಅಂದ್ಳು. ಇವನು ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡಿ  ನಕ್ಕ. ನಗಬೇಕು ಅಂತಲೇ ತರಿಸಿದ ನಗು ಅದು. ಅವಳಿಗೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿತು. ಮುಖ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿಯಲ್ಲವೆ. ಜೇನು ಇನ್ನೂ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಹಿಂದೆ ಬಂದು ಹಾರಿ ಮತ್ತೆ ಗಾಜಿಗೆ ಬಡಿದು ಬಡಿದು ಬೀಳುತ್ತಿತ್ತು. 

ಯಾರೊ ಬಂದ್ರು ಅಂರಾಳಕ್ಕಿಳಿದು ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ತಡಾಕಾಡಿದರು. ಬೆತ್ತಾಲಾಗು ಅಂದ್ರು. ಎಲ್ಲ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಕಳಚಿ ಬೆತ್ತಲಾಗು ಅಂದ್ರು. ಅದೆಂಗೆ ಭಾವನೆಗಳನ್ನು ಸಲೀಸಾಗಿ ಬೇರೆಯವರ ಮುಂದೆ ಕಳಚಿ ಬೆತ್ತಲಾಗೊದು. ಹಂಚಿಕೊಂಡ್ರೆ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾಗುತ್ತೆ ಅಂತಾರೆ. ಮನಸ್ಸೆನು ಈಗ ಭಾರವಾಗಿದೆಯೆ? ಅದು ನಿಜವಾಗಲೂ ಮುಚ್ಚಿದ ಪುಸ್ತಕವೆ? ಏನೊ!  ಆದರೂ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಚಿಂತೆಯಂತು ಹತ್ತಿದೆ. ಅದೇಕೆ ಹಾಗಂದ್ರು. ಹಂಚಿಕೊ ಅಂತಾರೆ, ಓಪನ್ ಅಪ್ ಆಗು ಅಂತಾರೆ. ಏನಿದೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳೊಕೆ  ಮಣ್ಣು. ಮನುಷ್ಯ ತಾನು ಹೇಗಿರಬೇಕೊ ಹಾಗೆ ಇರಬೇಕು. ಸನ್ನಿವೇಶಗಳ ಸುಳಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಬದಲಾದರೂ ಅದು ಕ್ಷಣಿಕ ಅನಿಸುತ್ತೆ. ಈ ಹುಟ್ಟು ಗುಣ ಸುಟ್ರು ಹೋಗಲ್ಲ ಅಂತಾರಲ್ಲ ಹಾಗೆ. 

ಅವಳ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಒಂದು ಬಿಡದೆ ಮನಸ್ಸು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು.ಇಕೆ ಹೇಳಿದ್ದು ನಿಜವಿರಬಹುದೆ?? ಇದ್ದರೂ ಇರಬಹುದು. ನಾನು ಇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಅಂತರಾಳಕ್ಕೆ ನಾನೂ ಇಳಿದೆ. ಎಷ್ಟೊಂದು ಭಾವನೆಗಳು ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿವೆ. ಯಾರಿಗಾಗಿ ಕಾಯುತ್ತಿವೆ, ಯಾತಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಲಾಗಿ ನಿಂತಿವೆಯೊ. ಏನೊ? ಯಾರ ಅನುಮತಿಗೆ ಕಾಯುತ್ತಿವೆಯೊ ಏನೊ?? ಮನಸ್ಸು ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟರೆ ತಾನೆ ‌ಭಾವನೆಗಳು ಹೊರಬರುವುದು. 

ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ಅದು ಹಾಗೆ. ಎಲ್ಲರೊಡನೆ ಇದ್ದಾಗ ನಗು ಮಾತುಗಳು ಸಾಮನ್ಯವಾಗಿಯೆ ಇದ್ದವು. ಆದರೂ ‌ಒಂದೇ ಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನಗು ಮಾಯವಾಗಿಯೊ , ಮಾತು ಮೌನವಾಗಿಯೊ ತನ್ನದೇ ಜಗತ್ತಿಗೆ ಲಗ್ಗೆ ಇಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹೌದು ಅದು ನನ್ನದೇ ಜಗತ್ತು. ಎಂಥ ಜಗತ್ತು ಅದು. ಯಾವುದೇ ಭಾವನೆಗಳ ಹಾವಳಿ ಇಲ್ಲದೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುವುದು. ಭಾವ ಹೀನರಾಗಿ. ಅಳುವಿಲ್ಲ ನಗುವಿಲ್ಲ, ಕೋಪದ ಮುಖವಿಲ್ಲ , ಉದ್ರೇಕದ ಎದುಸಿರಿಲ್ಲ, ಅಹಂಕಾರದ ಮಾತಿಲ್ಲ, ಅಸೂಯೆಯ ಕಿಚ್ಚಂತೂ ಇಲ್ಲವೆ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಇದ್ದು ಬಿಡುವುದು. ಬಂಡೆಗಲ್ಲಿನ ಹಾಗೆ. ಮತ್ತೆ ಅವನು ವಿಚಾರಗಳ ಸರಪಳಿಗೆ ಕುತ್ತಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ. 

ಅವಳ ಮಾತುಗಳು ಎಷ್ಟೊಂದು ಹರಿತವಾಗಿದ್ದವು. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಮೂದಲಿಸಿ, ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನನ್ನು ಹೊಗಳಿ , ಬುದ್ಧಿವಾದಗಳು ಹೇಳಿ. ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ತನ್ನದೆ ಯಾವುದೊ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಳು.ಕತೆಯಲ್ಲಿ ವ್ಯಥೆಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿ ಇದ್ದವು. ಅವಳ ಇನ್ನೊಂದು ಮುಖದ ಅನಾವರಣವೆ ಅದು. ಅಂದುಕೊಂಡಂತಹ ಹೆಣ್ಣು ಇವಳಲ್ಲ ಅನಿಸಿತು. ಇವಳೇ ಅಂತಲ್ಲ , ಹೆಣ್ಣು ಯಾವಾಗಲೂ ಗಂಡಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ. ಅದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹೆಣ್ಣಿನ ಅಂತರಾಳದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೊಂದು ನೋವುಗಳಿರುತ್ತೆ. ಆದರೂ ಮುಖದ ಮೇಲಿನ ಕಳೆ ಕುಂದಲ್ಲ. ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಕೂತಿದ್ದ ಅವಳ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ಮನಸ್ಸು ಹಿಂಡಿದಂತಾಯಿತು. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಈ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸಿಗಲೇಬೇಕಾದ ಬೆಲೆ ಸಿಗ್ತಿಲ್ಲ ಅನ್ನೊದಂತು ನಿಜ. ಅಮ್ಮ, ಅಕ್ಕ, ತಂಗಿ ಎಲ್ಲರೂ ನೆನಪಾದರು. ಅವರಿಗೆ‌ ನಾನೆಂದರೆ ಯಾರು ಅನ್ನೊದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಇರಲಿ ಬಿಡು ಅನಿಸಿತು. ನಾನು ಕೇಳಿದ್ದೆನೆ. ಜನ ಅಂತಾರೆ, ಏನೇನೊ ಅಂತಾರೆ. ಅವರೆಲ್ಲರ ಎದರು ಅವಳ ಮುಗ್ಧ ಮನಸ್ಸಿನ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ ನಿಲ್ಲಬೇಕು ಅನಿಸಿತು. 
ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕೇಳಿದ‌ ಅವನು ಮಗುವಾಗಿ ಅವಳ ಮಡಿಲ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ. ಜೇನಿನ ಹರಸಾಹಸ ಇನ್ನೂ ಮುಗಿದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದರ ಮೇಲಿನ ಗಮನ ಈಗ ಬೇರೆ‌ಕಡೆ ಹರಿಯಿತು. ಒಂದೇ ಸಮನೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದ ಫ್ಯಾನಿನ ವೇಗ ಈಗ ಮೊದಲಿನಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ. ೪ ಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟರೂ ಗಾಳಿ ಮಾತ್ರ ಕಮ್ಮಿ. ಸುಮ್ಮನೆ ಶಬ್ದ. ಉತ್ತರ ಕುಮಾರನ ಹಾಗೆ. 
ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಭಾವನೆಗಳ ಕಟ್ಟೆಯೆ ಒಡೆದಿರುತ್ತೆ. ಸಹಿಸಲಾರದಷ್ಟು.  ಆದರೂ ಯಾರಾದರೊಬ್ಬರ ಹತ್ತಿರ ಕೂತು ಹೀಗಿಗಾಯ್ತು ಅಂತ ಹೇಳ್ಕೊಬೇಕು ಅಂತಾ ಅನಿಸೊಲ್ಲ.ಏನೊ ಹಿಂಜರಿಕೆ. ಏನಾದರೂ ಅನ್ನುವರೊ ಏನೊ ಎಂಬ ಭಯವೂ ಇರಬಹುದು. ಭಯವನ್ನು ಒದ್ದು ಮುಂದೆ ಬರಬೇಕು. ಆವಾಗಳೇ ಒಂದು ಹುಮ್ಮಸ್ಸು.ಅವಳ ಮಾತಿಗೆ ಮನಸ್ಸು ಒಂದೆರಡು ಭಾವನೆಗಳಿಗೆ  ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟಿತು. ಅದು ಕೂಡ ವಿಫಲ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಿಗೆ ಬಲಿಯಾಯಿತು . ಬದಲಾಗಬೇಕು , ಬದಲಾವಣೆ ಜಗದ ನಿಯಮವಲ್ಲವೆ. ಅವಳು ಹೊರಟು ನಿಂತಲು. ಮನಸ್ಸು ಹಗುರಾಗಿತ್ತು. ಅವಳ ಮಾತಿನ ತಾಳಕ್ಕೆ ಕುಣಿದು ಕುಣಿದು ಕುಪ್ಪಳಿಸಿತ್ತು. ಕೊನೆಗೆ ಕಿಟಕಿ ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದ್ದಿದ್ದೆ ತಡ ಜೇನು ಮರುಜನ್ಮ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗೆ ಹಾರಿಹೊಯಿತು.

ರಾತ್ರಿಯ ರಂಗೋಲಿ..

ಕಣ್ಣೆಗಳೆರಡು ಕಣ್ಣುಬಿಟ್ಟವು ಅಂದು,
ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲಿದ್ದ ಚಿತ್ತಾತರಕೆ ಮರಳಾಗಿ…
ಬೆಳಕು ಕರಗಿ ಕತ್ತಲಾಗಿತ್ತು…
ಹೊರಟ ನಿಂತ್ತಿದ್ದ ರವಿಯು ತಿರುಗಿ…
ಭೂಮಿ ಮಲಗಿ ಭಾನು ಎದ್ದಿತು,
ನಭೋಮಂಡಲದ ಚುಕ್ಕಿಗಳು ಮಿನುಗಿ…
ಅಗಾಧತೆಯೂ ಇತ್ತು, ಅದ್ಭುತವೂ ಇತ್ತು
ಮನುಷ್ಯ ಮಲಗಿದ್ದ ಶಾಂತಿಯ ಊರಲ್ಲಿ‌…

ರಾಜನವನೆ ಪೂರ್ಣ ಚಂದ್ರನು
ನಕ್ಷತ್ರ ಪಡೆಯು ಅವನ ಸುತ್ತ…
ಕೊನೆಯೇ ಇಲ್ಲದ ಕಪ್ಪುಹಲಗೆಯ ಮೇಲೆ
ಯಾರೊ ಇಟ್ಡಿದ್ದರು ಸಾವಿರ ಮುತ್ತ…
ಅವ್ವ ಇದ್ದಳು , ಆಯಿ ಕಂಡಳು
ದೂರದೂರಿನ ಚಂದ್ರನತ್ತ…
ನರಿಯು ಕೂಗಿತು, ನದಿಯೂ ಹರಿಯಿತು
ಸಾಗರವು ಕುಣಿಯಿತು ಹುಚ್ಚೆದ್ದು ನಗುತ್ತ…

ಖಾಲಿ ರೋಡಿಗೆ ಸಾಲು ನಿಂತ್ತಿದ್ದವು 
ಬೀದಿ ದೀಪಗಳು ಬಣ್ಣದ ಬೆಳಕು ಹಾಸಿ…
ಬೆಳಕಿಗೆ ಬುಗಿಲೆದ್ದ ಕೋಲಾಹಲವು,
ತಣ್ಣಗಾಗಿತ್ತು ರಾತ್ರಿಯ ತಂಗಾಳಿ ಬೀಸಿ…
ಮನುಷ್ಯ ಮಲಗಿದ್ದ, ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾತಾಡಿತು,
ನದಿಯಾಗಿ, ನರಿಯಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಬೀಸುವ ತಂಗಾಳಿಯಾಗಿ..
ಬೀದಿ ದೀಪಗಳಾಗಿ, ಬೆಳಂದಿಗಳಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಚುಕ್ಕಿ ತಾರೆಗಳಾಗಿ….

ನನ್ನ ವಿಶ್ವ

ಶಾರದಕ್ಕನ ಮಗಳು ಅಂಭುಜ ಸಂಜೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುತ್ತಲೆ ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿದಳು. ಮನೆಯನ್ನು ಆವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕತ್ತಲನ್ನು ಸೀಳಿ ಹಚ್ಚಿದ ದೀಪ ಪ್ರಜ್ವಲಿಸತೊಡಗಿತು. ನಿಸ್ಚೇತನವಾದ   ಮುಖಗಳ ಮೇಲೆ ದೀಪದ ನಸು ಬೆಳಕು ಬಿದ್ದು ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಭಾವಹೀನ.  ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಭಾವನೆ. 
ಗಾಳಿಗೆ ಓಲಾಡುತ್ತಾ ಕುಣಿಯುತ್ತಿದ್ದ ದೀಪವನ್ನು ಶಿವಕುಮಾರ್ ಕಣ್ಣರೆಪ್ಪೆಯನ್ನು ಸಹ ಬಡಿಯದೆ ದಿಟ್ಟಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು.

 “ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ದೀಪ ಉರಿಯಲು ಎಣ್ಣೆ ತುಂಬಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಗಂಟೆಗೊ? ಎರಡು ಗಂಟೆಗೊ? ಆ ಎಣ್ಣೆ ಇರುವವರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ದೀಪ , ದೀಪದ ಬೆಳಕು.  ಇದರ ಮಧ್ಯ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವೆಂಬಂತೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿದರೆ ಕ್ಷಣಮಾತ್ರದಲ್ಲಿ ದೀಪದ ಅಸ್ತಿತ್ವವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ.  ನನ್ನ ವಿಶ್ವನು ಹಾಗೆಯೇ ಮರೆಯಾದನೆ?? ಅವನ ಪಾಲಿನ  ಎಣ್ಣೆ ಮುಗಿದಿತ್ತೊ? ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತ್ತೊ ? ಯಾರ ಪಾಲಿನ ಎಣ್ಣೆ ಎಷ್ಟು. ದೇವರೆ ಹೇಳಬೇಕು ”

ಹೀಗೆ ವಿಚಾರಗಳ ಸುರುಳಿ ಭುಗಿಲೆದ್ದು  ಒಮ್ಮೆಲೆ ಮಗನ ಮುಖ ಕಣ್ಮುಂದೆ ಬಂದು ಹೃದಯ ಹಿಂಡಿದಂತಾಗಿ ದುಖಃ ಉಮ್ಮಳಿಸಿ ಬಂತು. ಆದರೂ ಶಿವಕುಮಾರ್ ತಡೆದರು. ಗಂಡು ಜೀವ ಅಲ್ಲವೆ! ಗಂಡು ಅಳಬಾರದು. ಆದರೂ ಕಣ್ಣಂಚಲ್ಲಿ ತುಸು ಕಣ್ಣೀರು ಇಣುಕಿ ಹಾಕಿತು. 

“ಅವಳಂತು ನಿನ್ನೆ ರಾತ್ರಿಯಿಂದ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ತಾಯಿ ಜೀವ ಕರಳು ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಕಾಡಿ ಬೇಡಿ ಇಷ್ಟಪಟ್ಟವನನ್ನೆ ಮದುವೆಯಾದದ್ದು ಮುಂದೆ ಇಂತಹದೊಂದು ಕರಾಳ ದಿನಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುವುದಕ್ಕೆ?? ಅಂದೊಂದು ದಿನ ಲಾಲಬಾಗನ ಬಂಡೆ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಒಂದು ಧೀರ್ಘ ಚುಂಬನದ ನಂತರ ತನ್ನ ತಲೆಯನ್ನು ನನ್ನ ಎದೆಗೆ ಒತ್ತಿ ಅವಳಿಗಿದ್ದ ಆಸೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಮುಗುವಿನಂತೆ ಹೇಳಿದ್ದಳು. ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಅದೇಷ್ಟು ಸುಂದರ ಕನಸ್ಸುಗಳು. ಜಯಗರದಲ್ಲೊ ,ಜೆ.ಪಿ ನಗರದಲ್ಲೊ ಒಂದು ಮನೆ, ಓಡಾಡೊದಕ್ಕೆ ನಾಲ್ಕು ಚಕ್ರದ ಒಂದು ಕಾರು, ಪ್ರೀತಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಒಂದು ಗಂಡು ಒಂದು ಹೆಣ್ಣು. ಇಷ್ಟೇ ಅವಳ ಜಗತ್ತು ಸುಂದರ ಜಗತ್ತು. ಗಂಡಿನ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಬೇಕೆ?? ಅದು ಬತ್ತದ ಕೆರೆ. ”

ಮಗ ವಿಶ್ವನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ೧೫ ತುಂಬಿರಲಿಲ್ಲ. ಎಲ್ಲರಂತವನಲ್ಲ ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವ. ಬುದ್ಧಿ ಇರುವವರೆಲ್ಲರು ಸೇರಿ ಅವನಿಗೆ ಬುದ್ಧಿಮಾಂದ್ಯ ಅಂತ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ದೇಹವು ಸ್ವಲ್ಪ ಆಕಾರ ತಪ್ಪಿತ್ತು. ನಿರಾಕಾರವೂ ಒಂದು ಆಕಾರವೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಬೆವತ್ತಿದ್ದ  ಅಗಲವಾದ ಹಣೆ, ಉಬ್ಬಿ ಜೋತು ಬಿಂದಂತ್ತಿದ್ದ ಗಲ್ಲಗಳು, ಸಣ್ಣಾದಾದ ಅವನ ಕಣ್ಣಗಳು, ಜೊಲ್ಲು ಸೋರುವ ಮುಚ್ಚದ ಬಾಯಿ ಅವನನ್ನು ಬೇರೆಯವರಿಗಿಂತ ವಿಭಿನ್ನ ಮಾಡಿದ್ದವು.
ನಮ್ಮ ವಿಶ್ವ ಒಂದೇ ಕಡೆಗೆ ಹಾಗೆ ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಕುಳಿತು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಕತ್ತು ಒಮ್ಮೆ ಆಕಡೆ ಇಕಡೆ ತಿರುಗತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಬಿಟ್ರೆ ಅವನಿಗೆ ಬಂಡೆಯಷ್ಟೆ ದೃಢತೆಯಿತ್ತು. ಅವನಿಗೆ ವಿಚಾರ ಶಕ್ತಿಯೊಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದುಕೆ ಅಷ್ಟು ಮುಗ್ಧತೆ  ಬಂದಿತ್ತು ಅನಿಸುತ್ತೆ. ವಿಚಾರವಂತವರಾದ ನಮಗೆ ಆಸೆಗಳ ‌ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ ನಮ್ಮ ಪಾಪಗಳಿಗೆ ಮಿತಿಯಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಕೋಪ ತಾಪಗಳಿತಲಿಲ್ಲ. ಸುಖ ದುಃಖಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ನೋವುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ, ನಲಿವುಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಊಟದ ಅರಿವಿಲ್ಲ ಪಾಠವೆಂದರೆನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವನಿಗೆ ಯುಗಾದಿ ಬೇವು ಬೆಲ್ಲವು ಒಂದೆ ದೀಪಾವಳಿಯ ಹೋಳಿಗೆ ಕಡಬುಗಳು ಕೂಡ ಒಂದೆ. 

ಇನ್ನೂ ಮುಂದೆವರೆಸುವ ಆಸೆ ಇದೆ 🙂 

 

ITPL ಗು Metro ಬಂತು

ಮರದ ಬಳಿ ಬಂದು ನೆರಳಿಗಾಗಿ ನಾ ನಿಂತಾಗ…
ಭುಜವ ತಟ್ಟಿ ಮರವೊಂದು ಕೆಳಿತು ನನ್ನ‌,
ಆಕಡೆ ನಮ್ಮವರ ಮಾರಣ ಹೋಮ ನಡಿಯುತ್ತಿದೆಯಂತೆ ನಿಜವೆ?
ಓಡಿ ಹೋಗಲಾಗದ ನಮ್ಮನ್ನ ಮನಬಂದಂತೆ ಕತ್ತರಿಸುವುದು ಸರಿಯೆ?

ಯಾರೊ ನೆಟ್ಟರು, ಯಾರೊ ನಿರುಣುಸಿದರು..
ಯಾರೊ ಕಟ್ಟೆ ಕಟ್ಟಿದರು, ಯಾರೊ ಬೇಲಿ ಹಾಕಿದರು..
ಯವುದೊ ರೈಲಿಗೆ ನಾವು ಅಡ್ಡ ಬಂದಿವೆಂದು..
ಹತ್ತಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ್ದಿದ್ದ ನನ್ನಾ
ಹತ್ತೆ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಧರೆಗುಳಿಸಿದರು..

ನೀವು ಬೆಳೆದಿದ್ದು ಜನಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಿಸಿದ್ದು…
ಕಾರು ಮೋಟಾರು ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನು ತಂದ್ದಿದ್ದು..
ಊರು ಕಟ್ಟಿದಿರಿ, ಮನೆ ಕಟ್ಟಿದಿರಿ…
ಅದರ ಹೋಮ ಹವನಕ್ಕೂ ನನ್ನನ್ನೆ ಕೊಂದಿರಿ…

ಭಾಷೆ ಅನ್ನುವಿರಿ ದೇಶ ಅನ್ನುವಿರಿ,
ಜಾತಿ ಧರ್ಮ ಅಂತ ಕಚ್ಚಾಡುವಿರಿ…
ಆದರೆ ಹಸಿರಿಲ್ಲದೆ ಉಸಿರಿಲ್ಲವೆಂಬುದನ್ನು ಮರೆತಿರುವಿರಿ..
ನೀವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾವು ಎದೆ ಉಬ್ಬಿಸಿ ನಿಂತ್ತೇವು…
ಎಲ್ಲೆಡೆಯೂ ಹಸಿರು ಚೆಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯ ತುಂಬಿ…

ನಾವಿಲ್ಲದೆ ನೀವು…??

​ಅಲ್ನೋಡಿ ಅದೆ ಮಧುಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟ

ನನಗೆ ಹುಟ್ಟು ಇರಬಹುದೆನೊ? ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ . ಅದರ ಮೂಲ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ವಿಜ್ಞಾನದ ಬೆನ್ನು ಹತ್ತಿದರೆ  ಬರಿ ವಿಸ್ಮಯಗಳು ರೆಕ್ಕೆ ಬಿಚ್ಚುತ್ತವೆ ಅಷ್ಟೇ. ಇನ್ನು ಸಾವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಬಲ್ಲವರಾರು? ಭೂತಾಯಿ ಮುನಿದರೆ ನನಗೂ ಮೃತ್ಯು ಬಂದಹಾಗೆ ಲೆಕ್ಕ. ನನ್ನದು ದೈತ್ಯಾಕಾರ. ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕಿನಲ್ಲಿಯೂ ಅಸಮವಾಗಿ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದೆನೆ. ಇಂತಹದ್ದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅನ್ನೊ ಆಕಾರವಂತು ಇಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ನಿಂತಲ್ಲೆ ನಿಂತಿರುತ್ತೇನೆ. ಮಳೆ ಅನ್ನೊದಿಲ್ಲ ಚಳಿ ಅನ್ನೊದಿಲ್ಲ. ಬಿಸಿಲಂತು ನನ್ನನ್ನು ಕಾಯಿಸದೆ ಬಿಡೊದಿಲ್ಲ. ಚಲನೆ ನನ್ನಿಂದ ಅಸಾಧ್ಯ. 


ರಾಜಾಧಿ ರಾಜರು ಬಂದರು. ನನ್ನನ್ನು ಕೋಟೆಯಾಗಿ ಮಾಡಿದರು. ಮನುಷ್ಯರು ಬಂದಮೇಲೆ ಭಯ ಭಕ್ತಿಗೆ ಅವರ ದೇವರನ್ನೂ ತಂದರು. ಯುದ್ಧ ಆಯಿತು. ಅದೆಷ್ಟೋ ಯುದ್ಧಗಳು ಅಂತಿನಿ. ರಕ್ತವೂ ಹರಿದಾಡಿತ್ತು. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ರಾಜ ಬಂದು ಇದು ನಂದು ಅಂದ. ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಕೋಟೆ, ಇನ್ನೊಂದು ದೇವರ ಸ್ಥಾಪನೆ. ಒಬ್ಬರ ದೇವರು ಇನ್ನಬ್ಬರಿಗೆ ದೆವ್ವಗಳು ಅಂತೆ. ಏನೇನೊ ಅಂತಾರೆ. ನಂಗೆ ಹೆಸರು ಬೇರೆ ಇಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮಧುಗಿರಿ ಬೆಟ್ಟ ಅಂತ. ನನಗ್ಯಾತ್ತಕ್ಕೆ ಈ ಹೆಸರು? ಅದು ಅವರ ಅನುಕೂಲಕ್ಕೆ. ನನಗೆ ನಾನು ಅನಾಮಧೇಯ. 
ಈಗ ಮಳೆಗಾಲ. ಅದೆನೊ ಈಗ ಮಳೆಯ ಪ್ರಮಾಣವು ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ ಅಂತ್ತಿದ್ರು.  ಮೋಡಗಳು ನನ್ನ ಚುಂಬಿಸಿ ಉದುರುವ ತುಂತುರು ಹನಿಗಳು ನನ್ನ ಮೈನೆಲ್ಲಾ ತೋಯಿಸಿ ಮಡಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು. ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬೆಂದಿದ್ದ ದೇಹವು ಫುಲ್ ಫ್ರೆಶ್ ಆಗ್ತಿತ್ತು. ನನ್ನ ಮೈಯೆಲ್ಲಾ ಹರಡಿರುವ ಈ ಗಿಡ ಮರಗಳು ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಸಾಕು ಹಚ್ಚ ಹಸಿರನ ಅಂಗಿ ತೊಟ್ಟು ನಿಲ್ತಿದ್ದ್ವು. ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಮಿ ಕೀಟಗಳು ಫುಲ್ ಆಕ್ಟಿವ್. ಅವು ಒಂದನ್ನೊಂದು ತಿಂದು ಬದುಕ್ತಾವಂತೆ. ಒಂದರ ಉಳಿವಿಗೆ ಇನ್ನೊಂದರ ಅಳಿವು ಅನಿವಾರ್ಯವೆ ಬಿಡಿ.

ಮಳೆಗಾಲದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಈ ಚಾರಣದ ನೆಪ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬರುವ ಹುಡುಗರು ಹೆಚ್ಚು. ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ವಿದೇಶಿಯರು ಬರುವರು. ನನಗಂತು ಈ ವರ್ಣ,ಜಾತಿ,ಧರ್ಮ,ಮತ, ಪಂಥಗಳ ಬೇದ ಭಾವ ಇಲ್ಲ.ಎಲ್ಲರೂ ಮನುಷ್ಯರೇ ಅಲ್ಲವೆ. ಬರುವವರು ನನ್ನ ಬುಡದಿಂದ ತಲೆಯವರಗೂ ಹತ್ತಿ ವಿಹಂಗಮ ನೋಟದ ಸವಿಯನ್ನು ಸವಿಯುವರು. ಕೆಲವರು ನನ್ನ ಮೈಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆಯನ್ನೂ ಮಾಡುವರು. ಮೊನ್ನೆ ಒಬ್ಬ ಬಂದಿದ್ದ. ರಾಜಿ ಮಿಸ್ ಯು , ಲವ್ ಟಿಲ್ ಮೈ ಡೆತ್ ಅಂತಿದ್ದ. ಅಪ್ಪಾ ಐ ಲವ್ ಯು ಅಮ್ಮಾ ಯು ಆರ್ ಗ್ರೇಟ್ ಅಂತ ಯಾರೂ ಬರಲಿಲ್ಲ.

 ಮೊದಲು ಆಧುನಿಕತೆ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲೊಂದೊ ಇಲ್ಲೊಂದು ಮನೆಗಳು ಇರ್ತಿದ್ವು. ಈಗ ಈ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಕೃತಿಗೆ ಮಾನವನೇ ಯಜಮಾನ ಅಲ್ಲವೆ. ಅವನಿಗಿಷ್ಟ ಬಂದಹಾಗೆ ಅದನ್ನು ಬಳಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಒಡೆಯ ಅಂದಮೇಲೆ ಅವನದ್ದೆ ಅಧಿಕಾರ. 
ಆದರು ಅನಿಸುತ್ತೆ ಈ ಮಾನವ ಜೀವಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ನಾನು ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ ಏನೊ?. ವೈಭವವು ಇರ್ತಿತ್ತು ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯವು ಇರ್ತಿತ್ತು. ನಾನಷ್ಟೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಪ್ರಪಂಚವೇ ಸುಂದರವಾಗಿ ಶಾಂತಿಯಿಂದ ಇರ್ತಿತ್ತು.